A MERRY CHRISTMAS 

AND 

A HAPPY AND HEALTHY 2019!

Pippa's poppen-collectie

Pippa en haar poppen zijn eveneens onafscheidelijk... :) Ons bijna vier-jarig maltezertje heeft zelf al een heuse poppen collectie bijeen verzameld, al zijn Peggy en ik daar in feite verantwoordelijk voor. Met andere woorden: poppen in overvloed in huis!

Gedurende de jaren kochten we geregeld zo van die kleine (hand)poppen puur vervaardigd uit stof, dus zonder plastieken of harde onderdelen, op rommelmarkten. We kochten ze vaak voor slechts een halve tot één euro. Pippa is er op één of andere manier gek van, waarschijnlijk omdat ze zo zacht aanvoelen. Ze neemt ze graag in haar bek en paradeert er graag mee rond. Onderstaande foto - genomen vandaag 26-8 - toont haar poppenverzameling...

Dit eendje was één van de eerste uit haar collectie. Het is inmiddels bij mijn ouders beland omdat ze daar ook geregeld verblijft. De foto dateert al van enkele jaren geleden.

....

Zeefdruk en Pipa !

Dit is de eerste gedrukte stap binnen mijn zeefdruk project...
Een druk van een foto van Peggy op een dunnen mdf plaat van 120x60cm.
De plaat heb ik eerst transparant geel geschilderd, vervolgens het ik het beeld zelf er in paars-lila kleur op gedrukt. Dit is nog maar een begin.....

Zeefdrukken vereist heel wat voorbereidingswerk.
Je moet eerst en vooral goed weten wat je wil realiseren: van welk beeld vertrek ik, hoe en in hoeveel lagen ga ik het drukken, op welk medium (in mijn geval: hout of mdf), welke kleuren ga ik gebruiken, enz. Vervolgens moet je per druk een negatief (zwart-wit) beeld ontwerpen, je zeef reinigen, prepareren en behandelen met een fotogevoelige emulsie en tot slot je beeld er op inbelichten. Het is een proces waar je best wat geduld voor moet oefenen, maar het resultaat loont de moeite!

Bij deze wil ik ook nog eens van de gelegenheid gebruik maken een foto van 'ons' Pipa te posten op deze blog. Grappig detail: ik schrijf haar naam in feite met twee p's, dus 'Pippa', Peggy schreef het sowieso altijd met één p... Maakt niet zoveel uit, ze is inmiddels 3,5 jaartjes en ze doet het prima! De vrolijkheid zelve. Peggy postte ook geregeld over haar op deze blog.... De foto dateert trouwens van december ll.: een 'lazy' momentje... :)


groetjes,
Bart

Afscheidsrede + vervolg

Hieronder mijn afscheidsrede voor Peggy, voorgedragen op haar afscheidsplechtigheid, die massaal werd bijgewoond.


Nog even meegeven dat ik, haar partner Bart, haar blog nog geregeld zal aanpassen met poppen nieuwtjes en vooral leuke persoonlijke herinneringen, als aandenken aan Peggy. Dit zou ze zelf ook gewild hebben.

Wat dat poppen nieuws betreft: deze week ontmoette ik bij toeval de verpleegster aan wie Peggy onlangs een pop had verkocht, die inmiddels in Nieuw-Zeeland bij diens kleindochter is beland. Ook plannen we haar laatste breisels toch nog af te werken tot een echte pop.


Haar blog blijven volgen dus!


Bart

Liefste Peggy, allerliefste schat, m’n lieveke,

Weet je nog… 10 juli 2009, zo’n zes jaar geleden. Daar zaten we dan, gezellig naast elkaar in één of andere Antwerpse cinema, klaar om naar ‘Ice Age 3’ te kijken. De zaallichten waren amper gedoofd, of langzaamaan viel jouw hoofd op mijn schouder, en streelde ik met mijn slaap jouw lange haren. De vonk was onvermijdelijk overgeslagen, terwijl op dat grote witte doek allerlei eekhoorns, tijgers en luiaards de gekste bokkensprongen maakten. Ik kan me van de film verder weinig herinneren…

Dat vuurtje is voor altijd blijven branden. Je voelde je opnieuw gelukkig, na een voor jou toch moeilijke periode. Het duurde niet lang of ik kroop bij jou onder hetzelfde dak. Ik moest er wel een hond bijnemen, ‘den Diesel’, die vaak in de weekends bij jou logeerde. Ik wende daar probleemloos aan, en omgekeerd ook: Diesel zag mij volledig zitten, te merken aan zijn lange tong waarmee hij me elke ochtend maar al te graag ‘goeiemorgen’ kwam likken.

We proefden van het leven en genoten intens van al onze momenten samen. Onze reis naar Kreta, zo’n vier jaar geleden, was één van de mooiste vakanties die we hebben beleefd. Onze wandeling door de Rouvas kloof zal me eeuwig bij blijven. We klauterden kilometerslang over stenen en rotsblokken, vaak nagekeken door een kudde berggeiten. Bewonderenswaardig, hoe jij al deze hindernissen probleemloos overwon. Het is gewoon niet te vatten, te weten dat je de laatste maanden van je leven nog amper een stap vooruit kon zetten.

Onze jaarlijkse trip naar Londen mocht uiteraard niet ontbreken. We waren gewoon zot van dat bruisende Londen… en Londen was ook zot van ons. De economie draaide er op volle toeren, deels door ons, bedenk ik me nu, door al die musicals die we er gingen kijken, om maar te zwijgen van onze shopping kuren in Oxford street. Weet je nog, die winkel waar je dat mooi kleedje zag hangen? Je kocht er meteen één in de gele kleur en één in de groene kleur. Je stond er trouwens beeldig mee. Je twijfelde of je de bruine versie er ook zou bij nemen. Voor mijn part wel, maar jij besloot toch van niet… ‘Is dat er niet wat over, drie kleedjes ineens…?’. Maar de dag van ons vertrek uit Londen was je niet meer te houden: je moest en je zou toch ook dat bruine kleedje meezeulen naar België! En daar stonden we dan, om half negen ’s ochtends, toch maar weer in Oxford street. Voor gesloten winkeldeuren weliswaar, want de shop ging pas om negen uur open. Net twee fanatiekelingen die ongeduldig  klaarstonden om de winkel te bestormen, alsof het uitverkoop was, dit terwijl de straten er nog verlaten bij lagen en half Londen nog sliep.     

We kochten zo’n drie jaar geleden ons  gezamenlijk stekje, in Niel. Een evidente stap, het zat gewoon goed tussen ons. Je verlangde ook zo vurig naar een kleiner hondje, dat voltijds bij ons zou wonen. Want woefkes, het moet gezegd, je was er zot van. Die vurige wens, je kon er niet over zwijgen. Ik gunde je het volledig. En zo kwam er een mini-maltezertje in ons leven, ons Pippa.. een echte spring-in-t-veld, een super-sociaal beestje dat we beiden met liefde overlaadden. Dankzij de wandelingetjes met ons Pippa, vaak langs de Rupeldijk in Niel, smeedde je ook intense vriendschapsbanden met andere woefkes-vrouwen uit de buurt. Die Rupeldijk zal voor hen nooit meer hetzelfde zijn… je wordt er al zo gemist…

Ik prikkelde ook onbewust jouw creativiteit. Je zei me ooit: ‘mn engeltje, door u krijg ik weer zin om me creatief met vanalles bezig te houden’. Uiteindelijk borrelde een talent naar boven voor het breien en ineenzetten van poppen. Pipi Langkous en Dora werden jouw lievelingscreaties, jouw favoriete ‘poppe-miekes’, zeg maar. Je schreef er zelfs leuke verhaaltjes rond, die je neerpende op je persoonlijke blog. Die blog werd nadien ook een extra uitlaatklep voor al je gezondheidsproblemen.

De eerste tekenen van je ziekte kiemden in de zomer van 2013. Je raakt alsmaar meer buiten adem bij doodgewone inspanningen. Na tal van onderzoeken in het UZA kwam de ziekte IPPFE aan het licht, een zeldzame longaandoening waarover heel weinig bekend is. Je longinhoud verminderde stelselmatig, wandelen verliep alsmaar moeilijker. In 2014 nam de pneumoloog voor het eerst de term ‘longtransplantatie’ in de mond. We konden het amper geloven. We hoopten stiekem dat het nooit zover hoefde te komen.

In de zomer van 2014 kochten we een scootertje, jouw ‘snorretje’, om je mobiliteitsproblemen wat te overbruggen. Normale wandelingen zaten er immers niet meer in. Mede dankzij je driewielertje beleefden we vorig jaar nog een hele mooie reis in het Franse Saint-Malo. Afstanden overbruggen was voor jou plots geen probleem meer, integendeel: ik moest me reppen om je te kunnen volgen! ‘Als ik te rap ga moet ge ‘t zeggen he’… zei je dan. Uitstapjes naar Planckendael, naar ’t Waasland shoppingcenter, naar het theater, je deed het allemaal met je snorretje. Het bood ons opnieuw de mogelijkheid dingen buitenshuis te beleven. We waren er zo gelukkig mee.

Januari 2015: je toestand raakte zo verslechtert, dat je voor het eerst extra zuurstof nodig had. Begin mei belandde je op de transplantatielijst voor twee nieuwe longen. Waar we voor vreesden, was nu werkelijkheid. Je hield je sterk, maar diep vanbinnen boezemde een grote angst voor de operatie. Toch, je had weer uitzicht op een tweede leven. Je zou weer dingen kunnen doen die je allang niet meer kon. Dat besefte je ook wel. We zaten al boordevol plannen: samen weer op reis gaan: Rhodos stond hoog op ons verlanglijstje, tripjes naar Londen en Barçelona des te meer.

Eind juni belandde je opnieuw in het UZA vanwege een longontsteking. Huiswaarts keren zat er tot de transplantatie niet meer in. Je was immers zo verzwakt, dat je permanent verzorging nodig had. Ik vond het gezien de omstandigheden nog beter zo: je was in professionele handen, dat gaf me toch een veilig gevoel. Het UZA bood je een warme tweede thuis. Je stal de harten van het verplegend personeel, de verzorgers, de kinesisten en de artsen. Je moed en je openheid was bewonderenswaardig. Je kloeg bijna nooit, desondanks je slechte gezondheidstoestand. Vanop je ziekbed bleef je vlijtig poppen breien, verhaaltjes schrijven en je blogje aanvullen. En ik, ik stond er dagelijks voor je. Telkens ik je kamer binnen wandelde zei je vanop je ziekbed: ‘hier se daar se, mn engeltje. Hoe was u uw daggeske?’. Jij, aan je bed gekluisterd, gekoppeld aan de zuurstof, verbonden aan de monitor, infuus in je rechterarm. ’s Avonds hielp ik je bij het toedienen van je medicatie, je tandenborstel aangeven, tandpasta aanbrengen, drankbekertje vullen met water, enzovoort. ‘Mijne mannelijke verpleger’, lachtte je me toe. Ik heb blijkbaar mijn roeping gemist. Er waren af en toe wel wat emotionele dipjes, onder meer het moment dat je een maagsonde kreeg toegediend. Het werd je allemaal even teveel. Ik probeerde je te troosten. ‘Waarom ik?’, ‘Waarom ik?’ vroeg je je terecht af. Ik moest je het antwoord schuldig blijven…

Vrijdag 11 september, het moment was daar: er was een aanbod van longen aanvaard! De langverwachte transplantatie was een feit. Geen seconde te laat, want je lichaam raakte stilaan op. Eindelijk een kentering! De operatie was geen sinecure, maar je herstel evolueerde stap voor stap in de goede richting. Jouw nieuwe longen deden het de dagen erna meer dan prima. Er wachtte nog een lange terugweg, maar toch, we zagen stilaan meer en meer lichtjes aan het einde van de tunnel. Je deed het fantastisch, je vocht voor dat tweede leven. Ik vertelde het meermaals aan vrienden, kennissen en collega’s: ‘met Peggy gaat het de goede richting uit’, en zo was het ook. Ik telde al stiekem de dagen af tot je opnieuw zou ontwaken.

Maandag laatstleden volgde echter de donderslag bij heldere hemel. Mijn wereld stortte half in elkaar, toen ik rond 18u vernam dat je lief klein hartje het plots aan het begeven was. Een hartfalen, zomaar, uit het niets. Onbegrijpelijk. Artsen konden je niet meer redden. De situatie was uitzichtloos. Je was stervende….       

Je hebt niet geleden, lieveke, een magere troost. Je bent om 22u15 die avond zachtjes heengegaan. Ik was de laatste uren bij jou, samen met de naaste familie en twee goede vriendinnen. Je was niet alleen.

Lieve meid, al die jaren met jou waren de mooiste uit mijn leven. En omgekeerd ook: dat liet je meermaals blijken. Je was zo gelukkig, en daar ben ik vooral fier op. Ik koester de vele mooie herinneringen aan jou, en tracht me met volle kracht hieraan op te trekken. Het zal niet eenvoudig zijn. Weet ook dat je voor altijd bij mij zal blijven, niet alleen in mijn hart. Je krijgt een mooi plaatsje bij me thuis, in het warme gezelschap van je twee ‘poppe-miekes’, Dora en Pipi.

Lieve schat, ik zie je graag.


Dikke, dikke knuffel.

Bart

Krulletje

Deze namiddag zaten Pipi en Lola te giechelen, te fluisteren, ... kortom, het was duidelijk dat ze ergens zeer veel plezier in hadden. Ik liet ze rustig doen, ondertussen diep nadenkend over wat er nu toch zoveel jolijt bij hen kon te weeg brengen. Met de beste wil van de wereld, wist ik het echt niet ... Ondertussen was ik al zo nieuwsgierig geworden dat ik niet anders kon dan het gewoon te vragen ...

Ik: Zo, meiden, ik zie dat jullie veel plezier samen hebben, maar ik zou toch graag weten wat er nu zo grappig is ...

Het gevolg was, dat er nog meer werd gegniffeld en er toch ook een lichte blos verscheen als gevolg van het feit dat ze zich toch wel betrapt voelden.

Pipi: Zie je het niet?
Ik: Wat moet ik zien?
Lola: Zie je niets aan Pipa? (Pipa is het maltezertje dat eveneens ten huize Poppe-Mie woont)
Ik: Neen, ik zie niets speciaal aan Pipa. Ze is vanmorgen naar de kapster geweest ...

En toen kwam het ...

Pipi en Lola: Pipa is een varkentje ... Pipa is een varkentje ...

Toen ik nog eens wat beter naar Pipa keek, begreep ik het ... Haar staartje was net het krulletje van de staart van een varkentje ...

Pipa had veel te hard met de andere hondjes geravot en de lange haren van haar staart was in de knoop geraakt. Daarom had de kapster alle lange haren van haar staart afgeknipt ...

Een beetje later hadden de dames toch vroeging gekregen dat ze Pipa zo hadden geplaagd met haar staartje en hebben ze samen de rest van de namiddag gespeeld.

Pipa

Wat doe je op een druilerige regendag als vandaag? Inderdaad slapen ...

Eens iets anders ...

Ik had zin om eens iets anders te doen dan breien. Vroeger tekende ik regelmatig, maar het is echt zeeeeeer lang geleden dat ik dat nog had gedaan. Nu was het toch hard aan het kriebelen en heb ik me er nog eens aan gewaagd. Dit is het resultaat:

Ik vond het heel leuk om te doen en ben er nu over aan het denken om volgend jaar naar de kunstacademie te gaan.

Rakker

We hebben een nieuwe huisgenoot! Hij noemt Rakker en is een ondeugend hondje met een eigen willetje. Een echte speelvogel, dus dat komt wel goed met Pipa :-)

Eerst moest ik hem nog afwerken natuurlijk. Vorige keer vertelde ik dat ik alle onderdelen had, maar dat alles nog aan elkaar moest worden genaaid. Ik ben begonnen met de poten en het lichaam.

Dan volgde het hoofd.

En toen was hij klaar en werd hij Rakker gedoopt.

Pipa vond hem eerst maar een beetje raar. Ze heeft hem dan ook eerst uitgebreid afgesnuffeld en kennis gemaakt.

Toen deze fase voorbij was, waren ze de beste maatjes :-)

Hierop kan je goed zien dat Rakker best wel groot is ...

Met z'n drietjes rusten ...

Ik denk dat ze samen nog veel plezier gaan beleven.

WK-gekte

Aan mijn hondje heb ik niet meer verder gewerkt, wel aan 2 andere projectjes. Over het ene project kan ik nu nog niets vertellen aangezien dit een verrassing is, maar dat komt in de toekomst zeker nog wel.

Hier in Belgie wordt op dit ogenblik maar over 3 onderwerpen gesproken: de verkiezingen en daarbij aansluitend het plotse overlijden van Jean-Luc Dehaene. Ik ben niet zo bezig met politiek, dus spreken beide onderwerpen me weinig aan. Al vind ik het wel erg van het overlijden. Zeker omdat je in de laatste intervieuws hoorde dat hij nog zo veel plannen en nu toch eens van het leven ging genieten ... Het heeft niet zo mogen zijn ...

Het derde onderwerp is vrolijker, nl de WK-selectie van onze Rode Duivels voor Brazilie. Overal worden wel allerlei spulletjes verkocht en elke winkel is wel in dit thema versiert. In lijn hiervan vroeg ik me af of ik ook niet iets rond dit thema kon doen ... Even rond gekeken in huis en toen viel mijn oog op konijn.

Als ik dat truitje nu eens aanpas? Ok, een rolkraag past nu niet meteen bij het zomerse Brazilie, maar dan is de trui maar voor de frissere nachten :-)

Dus patroontje opgezocht en de juiste kleurtjes.

En dan eraan begonnen. Toen ik een stukje had gebreid, leek het toch of er iets niet klopte. Wat ik nu had even op het eerste truitje gelegd en mijn vermoeden werd bevestigd ...

Nog eens goed naar het patroon kijken ... Oeps, hier staat breinaald 3,5 en ik heb 3 genomen. Dan maar opnieuw beginnen en nu met de juiste breinaalden. Zo ver ben ik ondertussen gekomen. De voorzijde is klaar.

Tot slot wil ik jullie deze mooie foto van Pipa die aan het genieten is van het zonnetje niet onthouden :-)

Vergeet niet naar het blog van de andere deelnemers te gaan kijken. De linken kan je vinden bij Rita op www.all-round-hobbyrita.blogspot.be

Pipa en 'net gelezen'

Het is me eindelijk gelukt om eens een mooie foto mijn woefke te maken. Tot nu toe was het me nog niet gelukt. Telkens ze ergens rustig lag, werd ze terug actief bij het zien van het fototoestel. Aangezien ze een echte 'springmuis' is, was het dus niet eenvoudig om eens een echt goede foto te maken, tot dit weekend.

Verder is het me gelukt om onderstaand boek uit te lezen. Het is een goed boek en heel spannend. Ik wil het zeker aanraden :-) Het volgende boek ligt al klaar ...

Pipa en sneak-peak (deel 1)

Gisterenavond was ik in de zetel voor televisie aan het breien. Blijkbaar vond Pipa het maar niks. Ze begon eerst alle vrij liggende kussens met haar snuit op de grond te duwen. Toen er geen kussens meer over waren en ze geen reaktie kreeg van mij, kwam ze naast mij zitten en me stompjes geven met haar hoofdje. Toen ik ook daar niet op reageerde, heeft ze het zo opgelost ...

Ik moet zeggen dat het lekker warm was aan mijn benen en ze heeft er ineens voor gezorgd dat jullie een sneak-peak krijgen van het project waar ik nu aan het werken ben.

Fijne feestdagen !!!

Gekortwiekte Pipa

Pipa is vandaag naar de kapper geweest. Aangezien haar lange haar enorm hard knoopt, hebben we beslist om haar volledig kort te laten trimmen.  Het was wel even wennen toen ik haar ging ophalen, maar dit zal veel makkelijker zijn en ook voor haar minder pijnlijk. Nu valt wel eerst op hoe mager en klein ze wel is ...

Diesel en Pipa

Diesel is dit weekend komen logeren.  Zoals altijd heeft hij zich op zijn 'dieseltjes' gedragen.  Lees: vooral niet op zijn eigen nest gaan liggen en zeker niet als Pipa in de buurt is, Pipa naar hem kijkt, Pipa in zijn nest gaat liggen met een zee van plaats naast, ...

Toch is het hem wonder boven wonder voor de allereerste keer in 7 maanden tijd gelukt om net lang genoeg naast haar ( zij het met een meter plaats tussen) te gaan liggen, zodat ik net 2 foto's kon maken van hen samen. Ik zeeeer gelukkig :-)

Ons Pipa is er het hele weekend heel rustig onder gebleven en heeft zich niet al te veel aangetrokken van zijn loeten en eigenaardigheden. Op haar eigen manier heeft ze hem geplaagd en duidelijk gemaakt dat ze best wel een nest met hem wou delen of met hem wou spelen. Diesel is daar dus niet op in gegaan en blijft koppig zagen, als zij iets doet wat hij niet goed vind. Best wel grappig om hen zo bezig te zien en vervelen doe je jezelf ook niet :-)

Pipa en haar eendje

Pipa en haar knuffel-eendje zijn onafscheidelijk ... In het verleden moest het al overal waar  ze in huis ging mee. Het moest eveneens mee naar de ouders, grootouders, mee op hotel, ... Maar sinds vorige week is ze helemaal onafscheidelijk.  Haar eendje moet nu zelfs mee met haar gaan wandelen ... Het is zelfs zo erg dat ze het niet wil los laten om haar tuigje aan te doen. Bijgevolg moet ik eerst het tuigje over het eendje murwen en dan over haar kopje. Bij thuiskomst is het dan het omgekeerde scenario.

 Het eendje was ondertussen dus wel toe aan een wasbeurt in de wasmachine, maar hoe zou ons woefke reageren als ik haar eendje zou afnemen ... Dus gisteren op de rommelmarkt een ander knuffeltje gekocht, een konijntje deze keer. Nu maar hopen dat dit  knuffeltje haar eendje kan vervangen als dit een wasbeurt krijgt ... en, ja hoor, het konijntje is haar nieuwe lieveling. Ik gelukkig, want nu kon ik stiekem haar eendje mee in de wasmachine stoppen. Vanmorgen had ze dus terug een proper eendje en was ze weer zielsgelukkig ...

Hier nog een foto van haar met haar eendje. De foto is niet helemaal scherp, maar hij is snel moeten worden genomen. Zo'n hondje kan je nl niet vragen om naar het vogeltje te kijken ....

Genieten van de zon ...

Omdat het al zo laat op het jaar is, was het vandaag waarschijnlijk een van de laatste zonnige dagen van dit jaar.  Daarom hebbende Pipa en ik er dubbel van genoten.  Deze middag hebben we eerst een lange wandeling op de dijk gemaakt en nadien lekker uitgerust inons salonnetje in de tuin :-)